Biżuteria z metali nieszlachetnych stanowi ważne zjawisko we wzornictwie polskiej biżuterii z lat 1945-1989, powstałe z potrzeby czasów gospodarki dźwigającej się ze zniszczeń wojennych, naznaczonej ideologicznie. Jak pisała prof. Irena Huml ”Artyści …. miedź i mosiądz uczynili pełnoprawnymi partnerami szlachetnych kruszców”[1]. Jej popularność wynikała głównie z dwóch powodów: ceny i dostępności. Pomimo narracji władz, biżuteria srebrna, mająca być biżuterią dla wszystkich,