Z biżuterią bywa tak, że najpierw przyciąga nas forma – kolor, światło, detal. A dopiero potem zaczynamy zadawać pytania: kto to zaprojektował? skąd się wzięła ta forma? dlaczego jest taka… inna? W przypadku biżuterii sygnowanej nazwiskiem Elsa Schiaparelli te pytania pojawiają się bardzo szybko. I okazuje się, że żeby zrozumieć tę biżuterię, trzeba zrobić krok dalej. Zobaczyć ludzi, którzy ją tworzyli, artystów, z którymi Schiaparelli współpracowała i kobiety, które miały o

Elizabeth Treskow Kiedy analizujemy historię złotnictwa i jubilerstwa w Europie, uderza dysproporcja pomiędzy liczbą udokumentowanych mistrzów a znikomą obecnością kobiet. Czyżby nie było w historii kobiet tworzących biżuterię. Z czego wynika ich brak w narracji historycznej i kim były pierwsze kobiety, których nazwiska pojawiają się w magazynach branżowych, reklamach, dokumentach, opracowaniach dotyczących biżuterii. Od średniowiecza aż po XIX wiek droga do zawodu złotnik

Broszka z motywem glicynii, Rene Lalique ok.1900 r. Broszka to moja ulubiona forma biżuterii. Urzekła mnie ich ogromna różnorodność, zarówno pod względem stylistycznym jak też materiałowym. W przeciwieństwie do innych rodzajów biżuterii, takich jak pierścionki czy kolczyki, broszki są zasadniczo mobilne. Można je przypinać do ubrania na piersi, ramieniu, plecach lub w talii, czasami właściciele przymocowywali je także do kapeluszy, toreb czy butów. Broszka, znana jest od 15

Biżuteria miała być nie tylko ozdobą, ale manifestem nowoczesnego myślenia o formie. Zamiast drogocennych kamieni pojawiły się srebro, stal, szkło, drewno, akryl – materiały „codzienne”. Projektant biżuterii stał się artystą, eksperymentatorem, a nie rzemieślnikiem luksusu.

Muzeum Iliasa Lalaounisa Ateny Kto choć raz odwiedził ateński Akropol ten wie, że dzień w dzień wzgórze greckich bogów opływa rzeka turystów. Ba! sam w niej płynął i zapewne wraz z innymi zahaczył liczne kawiarnie i stragany z pamiątkami. Wystarczyłoby jednak wyrwać się z tego nurtu, by na pobliskiej uliczce odnaleźć królestwo biżuterii przesiąkniętej historią. I właśnie tą drogą podążymy. Nieskrępowana kreatywność. Oto stoi przed nami kamienica w całości poświęcona Muzeum

Zdjęcie: Srebrna biżuteria marki Lapponia, naszyjnik "Tango" projekt Zoltan Popovics. Lapponia jest najbardziej znaną fińską marką...

Uskrzydlony skarabeusz z fajansu, Muzeum Narodowe w Warszawie, zdjęcie autorki. Gdybym miała maszynę do podróży w czasie, niczym z powieści Herberta George’a Wellsa Wehikuł czasu, to ustawiłabym jej kurs na okres przed naszą erą. Po co? Aby przejść się wzdłuż linii antycznego basenu Morza Śródziemnego i poznać mieszkające wokół niego ludy. Zobaczyć z bliska największe dzieła sztuki starożytnej, również te, które nie dotrwały do współczesności i ostatecznie zawędrować do Egi

Właśnie nadszedł czas, żeby położyć się na wieczny odpoczynek. Minęło kilkadziesiąt wiosen od twoich narodzin, głowę przyprószyła siwizna, a dzieciństwo wydaje się równie odległe, jak nieznane galaktyki. Może zapragniesz, żeby pochowano cię, jak władców w minionych stuleciach? Wtedy poddani, a w twoim przypadku rodzina otoczy cię najbliższymi sercu przedmiotami. Na szyi zawieszą najokazalszą ozdobę, a resztę ułożą w licznych szkatułkach. Do tego dorzucą kufer ulubionych ubrań

Przywiązuję się do rzeczy, za które nie dostałabym złamanego grosza. W kilku drewnianych puzderkach trzymam prywatne skarby. Stare bilety z muzeów, a nawet takie kinowe. Skrawki tkanin z dzieciństwa i gumkę do ścierania, którą koleżanka dała mi w zerówce. W moim sercu swoje miejsce znalazł też czterdziestoletni zegarek z tarczą z podziałkami zamiast cyfr i przetartym złoceniem na mosiężnej kopercie. Dziadek podarował go mojej mamie na siedemnaste urodziny, a ona mi, gdy byłam

Tekst :Anna Wójcik - Korbas Choć złoto i srebro nadal wiodą prym na półkach jubilerskich salonów, to ­­w dziedzinie artystycznej...

Sprzączka, zapięcie, Henry Wilson, Victoria& Albert Muzeum w Londynie Stosunkowo niewielu z członków gildii Ashbee’ego miało doświadczenie i kwalifikacje zawodowe. Gdy jej założyciel przeniósł cech na wieś dołączyło do niego wielu twórców ludowych, którzy nie znali wykwintnych technik, za to wnieśli do wyrobów powiew świeżości oraz lokalny koloryt. To kolejna z wytycznych ruchu, powrót do ludowości i dziedzictwa minionych pokoleń. Szczególnie dobrze widać to po twórczości

Brooch Georgie Gaskin Victoria &Albert Muzeum w Londynie ok.1922 Rafael wszystko popsuł. Przynajmniej tak uważali prerafaelici- członkowie ugrupowania malarzy działających w połowie XIX wieku w Anglii. Według nich godna naśladowania była sztuka średniowieczna i malarstwo quattrocenta, czyli wczesnego włoskiego renesansu. Natomiast dzieła Rafaela Santi, jednego z głównych przedstawicieli dojrzałego renesansu uznali za zło, które popsuło sztukę na kolejne wieki. Dlacz

Diamenty, szmaragdy, cytryny, rubiny... lubimy gdy nasza biżuteria błyszczy blaskiem kamieni, ale czy zdajemy sobie sprawę, że nasz rodzimy bursztyn bałtycki może zdobić dekolty i nadgarstki równie efektownie? Nie bez powodu nazywany "złotem bałtyku", zyskał popularność na świecie, m.in. w Chinach, gdzie zakorzenione głęboko w tradycji i religii buddyjskiej zamiłowanie do tego wyjątkowego surowca przeżywa swój renesans. Ta ciepła i przyjemna w dotyku skamieniała żywica doskon

Wiedeń przełomu XIX i XX wieku. Stolica monarchii Habsburgów i sztuki. Miasto kultury i bogactwa. Wielojęzyczny i wielonarodowościowy konglomerat pełen okazałych kamienic i artystycznego ducha. Oficjalnie secesja dotarła tu dopiero w 1897 roku, gdy powstało stowarzyszenie artystów Wiener Sezession, czyli Secesja Wiedeńska. Mimo to Wiedeń do dziś jest jednym z miast kojarzonych z tym stylem, również za sprawą Warsztatów Wiedeńskich (WW), czyli spółdzielni produkcyjnej artystów